«З другога боку люстранога шкла»

Вёска

Уступ: D+e A7sus4

D F G

Я зьяжджаю ў вёску,

B D B

Каб стаць бліжэй да зямлі;

D F F/e C F

Я спазнаю ўласьцівасьці красак ды траў.

Em G A D D+G#

Я кіну ў агонь духмяны чабор,

C B Am

Дым узьнімаецца ўгору — свой шлях адшукаў.

Пройгрыш: C D/f# G (D A7 D A7 G) - 2 разы

Я знайду корань дзягілю —

Зрабі весялейшым мяне;

Гольле бярозы — прэч, дэманы, прэч…

Ў час, калі стане занадта цёмна,

Скончу чытаць табе,

Я адчыняю дзьверы, і там стаіць ноч.

Пройгрыш: C D/f# G (D A7 D A7 G) - 2 разы

Dm Dm/c G

Хто гаворыць з імной;

Dm Dm/c G

Хто тут гаворыць з імной?

Пройгрыш: Am G Am, C G D - 2 разы

Даўгі пройгрыш: D G

Hm A G

Радасьці тым, хто шукае;

D C G

Мужнасьці тым, хто сьпіць.

Hm A G F D

Трынаццаць дзён у бок поўні рушылі мы.

F G D

Я думаў, што мне гэта сьніцца,

F G D

Што ж, вітаю вас, мае сны;

G F A

І я зразумеў, нашто да мяне вы прыйшлі;

D F G

Бо я зьяжджаю ў вёску,

B D B

Каб стаць бліжэй да зямлі.

Дваццаць пяць да дзесяці

Уступ

C Em

e-8—-7-5-12-10

F G

e-8—-7-5-17-15

C Em

Я інжынэр за сотню рублёў,

F G C

І больш мне не атрымаць.

C Em

Мне дваццаць пяць, і да гэтай пары

F G C

Я ня знаю, чаго жадаць.

Am G

І, здаецца, няма ніякіх прычынаў

Am D/F#

Ганарыцца лёсам сваім,

C G

Але, каб я мог выбіраць сябе,

F G C

Я б зноў стаў сабой самім.

Мне дваццаць пяць, і дзесяць зь іх

Немавед, пра што я пяю.

І пакуль так складана баяцца той,

Што ўжо сочыць душу маю.

І няхай ня простыя словы мае,

У гэтым мала віны маёй;

Што ж да той, што сочыць душу маю, —

Ўсе мы роўныя перад ёй.

Можа стацца, гадзіньнікі ўсе, як адзін,

Пачнуць адваротны адлік,

І таму, каго з плачам здымалі з крыжа,

У далонь зноў загоняць цьвік.

І пяшчотныя вусны, як і раней,

Будуць прагнуць свайго Хрыста;

Я сьпяваў, што хацеў: хоць у гэтым адным

Для папрокаў няма падстаў.

Я шчасьлівы тым, як склалася ўсё,

Нават тым, што было ня так.

Нават тым, што ў маёй галаве скавышы,

І ў храме маім бардак.

Я адно намагаўся расьціць свой сад,

Не псаваць краявіду ніяк.

Зразумее начальнік заставы мяне,

І даруе мне сьціплы рыбак.

З другога боку люстранога шкла

Уступ: Fmaj7/d Em

Fmaj7/d С

Апошні дождж ужо амаль ня дождж;

Am

Глядзі, як проста ў ім знайсьці спакой.

Fmaj7/d C C/h Am

І калі верыць, што назаўтра будзе новы дзень,

Fmaj7/d Em

Тады нашмат лягчэй.

Пройгрыш: F Fmaj7 F Fmaj7 F Em

Ах, толькі б не мінала гэта ноч;

Здаецца мне, мой дом ужо ня дом.

Глядзі, як сьветла ім — яны гуляюць у жыцьцё

На той сьцяне за шклом.

Здаецца мне, я быў зусім такі,

Як хлопчык той, што вершы разгарнуў.

Ён стрэлкі сьцяў рукой, каб гэты момант не мінуў,

І кроў цячэ з рукі.

Dm7(V) E7(VII) Am

А можа, гэта ўсё гульня была

Dm7(V) E7(VII) Am

З другога боку люстранога шкла;

Dm7(V) E7(VII) Am

І золак тут, ды мы ўсе засталіся пры сваім,

Dm C G Am С С/h

І зноў учора, што паробіш зь ім?

Пераклаў з расейскай Antihomer

Каменны вугаль

D A

Каб каменны вугаль мог гаварыць,

G D

ён ня стаў бы весьці размоваў з табой,

D A

і карарскі мармур ня стаў бы сачыць твой сыход,

D A G D

але ты на вайне, ты страляеш

G D

на тысячу міляў і тысячу год,

D A G

і я прамаўчу ў адказ на пытаньне,

C G D

хто выйграе гэты бой.

Мадэрнісцкія сны маладых сьмецяроў —

ў іх ты будзеш спайманы ў трубе,

і пыхлівыя панны прывяжуць цябе да станка.

Яны спавіюць твой голаў вянком

і, сьпяваючы, кінуцца ў ноч,

іх таропкія вусны зракуцца імя твайго,

і ніколі ніхто не згадае тут пра цябе.

І калі Дзень Срэбра агорне сьвет,

і зазьзяе ў руцэ амэтыст,

і хто бег, той нарэшце знойдзе спакой на вякі,

ты паўстанеш зь нетраў зямных, акрыялы,

ў няведаньні, хто ты такі.

Я хацеў бы быць побач, калі

Вершнік працягне табе

яшчэ некрануты ліст.

Грукацца ў дзьверы травы

Кападастар на 2м ладзе

C

Я бачыў, як рэкі сплываюць уніз

Am

І багі сузіраюць усход.

C

Я бачыў павевы сталёвых вятроў,

Am

Я вярнуў свае стрэлы на ўзьлёт.

F Fm

І я быў бы рады застацца тут,

C C/h Am

Ды паўсюль твае хатнія львы.

C C/h Am

Дык ня плач пра мяне, калі я пайду

F G

Грукацца ў дзьверы травы.

Твая маці, прынесшы свой English tea,

Апавядзе пра свае дываны.

Твой бацька ня ўстане падаць мне рукі

У стане халоднай вайны.

І ў доме тваім надта мала дзьвярэй,

І наўкола яго — равы.

Дык ня плач пра мяне, калі я пайду

Грукацца ў дзьверы травы.

Я бачыў у небе птушыны шлях,

Ды зьніклі ўсе птушкі даўно.

Я бачыў, як тысяча пільных вачэй

Глядзіць у маё акно.

І ты царыца красы, але мне абрыдла

Казаць тваёй мосьці «вы».

Дык ня плач пра мяне, калі я пайду

Грукацца ў дзьверы травы.

Дзесяць стрэл

G C Hm

Дзесяць стрэл на дзесяці вятрох,

G C Hm

Лук — лаза і цеціва — мурог.

Am C G

Ён прыйсьціме з далячынь,

Am C G

Меч дажджу ў яго рукох.

Белы воўк вязе яго, бы пёс,

Белы грыф глядзіць за ім зь нябёс,

Зь ім прыйсьціме аднарог,

Цудны цуд ён доўга нёс.

Дзесяць стрэл на дзесяці вятрох,

Лук — лаза і цеціва — мурог,

Ён прыйсьціме з далячынь,

Am C Em

Цудны цуд ён доўга нёс;

Ўзыдзе ён на твой парог.

Меч дажджу ў яго рукох.

Гаспадар

Уступ (=пройгрыш):

E————|

H————|

G————|

AG D————|

A—0-2—|

E-3——3-|

A G#(IV)

Гаспадару, даруй, што турбую цябе —

G(III) F#(II)

Досыць дзіўны начны візытэр.

A G#(IV)

На тваім паверсе гарэла сьвятло,

G(III) D

Дзьверы насьцеж, і ўжо сьпіць вахтэр.

E

Кватаранты сьвяткуюць улазіны,

F D

П’юць і кажуць: цябе няма;

A A/g# D

Ды я помню дзень першы ў гэтых мурох:

D D/c G/h G A A

Гаспадару, ты — існасьць сама.

Гаспадару, я проста йшоў ад сяброў

І думаў пра ўсё, што было.

Яны жывуць у гэтых новых дамох

І па-дзіцячаму хваляць жытло.

Ды я згадваю мой дымны кут, акно,

Ліхтар у ім, вежы й крыжы,

Гаспадару, й мне сьветла бы ў сьнежную ноч,

І мне сьмешныя іх мэтражы.

Гаспадару, я досыць дзіўны жыхар,

І ня любіць мяне аканом.

Твае слугі, магчыма, мілыя людзі,

Ды таксама ня пояць віном.

І я іду паўзь іх, як шаноўны госьць,

Хаця я проста быў зьняў гэты кут,

Гаспадару, даруй мне дзёрзкасьць: твой дом —

Гэта мой дом, ня лішні я тут.

Гаспадару, плачу я табе ня так,

Але я плачу тым, што ёсьць.

Гаспадару, я зьнявераны ўшчэнт,

Але мне зьвеставаў вышні госьць.

Гаспадару, я — ненадзейны падмурак

І, напэўна, благое стырно.

Ды маё рамяство, Гаспадару! Засьмягшы,

Згадаеш, якое яно.

Пераклад з расейскай Maryjka

Праект паўстаў у рамках працы «Перакладніцкай майстэрні» пры «Беларускім калегіюме».

Б.Г. (Барыс Грабеншчыкоў) — расейскі сьпявак, паэт, кампазытар, лідэр рок-гурту «Акварыюм». Нарадзіўся 27 лістапада 1953 г. у Ленінградзе. Паводле адукацыі — матэматык.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру