Наведнікі з цікавасцю гарталі кнігу і дзяліліся ўражаннямі. 

Аўтарка кнігі Алена Мікульчык.

Адзін з фатографаў — Кацярына Кучук — расказвае пра працэс здымак. 

Сябры «Суполкі кухараў: Максім Русаковіч, Антон Кабанаў і Андрэй Рэзнікаў.

Шэфы ахвотна адказвалі на пытанні і дзяліліся сакрэтамі прыгатавання той ці іншай стравы. Ад гасцей, у сваю чаргу, раз-пораз было чуваць: «А вось мая мама варыла аўсяны кісель так!» альбо «Памятаю, бабуля частавала мяне такімі калдунамі ў дзяцінстве…»

Ваяры гістарычнага клуба «Алтын Тумен».

Рыцары б'юцца за сэрцы «прыўкрасных дам», сярод якіх — і карэспандэнт «НН»:)

Сп. Алена з чарговай гістарычна-кулінарнай цікавосткай. 

Вось так апетытна былі аформлены дворык музея. 

Можна было павучыцца танчыць паланэз… 

…і патрэніравацца ў пляценні адмысловых касічак з цеста. 

А верашчака была сапраўды вельмі смачнай!

17 красавіка ў Нацыянальным гістарычным музеі адбылося кулінарнае шоу-дэгустацыя «Гісторыя Беларусі на смак», прысвечанае выхаду кнігі Алены Мікульчык «Найлепшыя стравы беларускай кухні».

Па словах аўтаркі, вывучэннем нацыянальнай кухні яна займаецца ўжо амаль 15 год, прычым не толькі сядзіць у архівах, але і часта ездзіць у экспедыцыі па розных кутках Беларусі, адкуль прывозіць новыя рэцэпты і цікавыя звесткі пра мясцовыя кулінарныя традыцыі.

Кніга, якая пабачыла свет у выдаўніцтве «Галіяфы», у першую чаргу разлічаная на замежных гасцей – у тым ліку тых, што хутка прыедуць на ЧС па хакеі. Своеасаблівы «сувенір» выдадзены на расейскай і англійскай мовах і ўтрымлівае 40 рэцэптаў страў з бульбы, мяса і рыбы, а таксама выпечкі і напояў. Як сцвярджае сп. Мікульчык, усе рэцэпты былі адаптаваныя да сучасных умоў і прадуктаў і не раз спраўджаныя на практыцы, а фотаілюстрацыі ў кнізе – выключна аўтэнтычныя: стравы гатаваліся непасрэдна перад здымкамі.

«НН» пацікавілася, ці можна чакаць такой кнігі на беларускай мове. «Вядома, — адказала сп. Алена. – Хутчэй за ўсё, выйдзе яна ўвосень, меркаваная назва – «Старажытная беларуская кухня: што елі нашы продкі». У ёй будзе нашмат больш рэцэптаў – 120, і наогул яна будзе прынцыпова адрознівацца ад дадзенага выдання, арыентаванага хутчэй «на экспарт».

Падчас прэзентацыі можна было пачуць разнастайныя цікавосткі ад сп. Алены пра беларускія кулінарныя традыцыі, а таксама пакаштаваць аўсяны кісель, пернікі, калдуны і верашчаку ад «Суполкі кухараў», паўдзельнічаць у майстар-класах, паглядзець выступы гістарычнага клуба «Алтын Тумен», творчага калектыву «Майстэрня ўражанняў», клуба гістарычнага танца L’Empire і іншых.

 

А цяпер крыху падрабязней пра саму кнігу.

Выданне сапраўды сувернірнае: цвёрдая вокладка, ламінаваная папера, «апетытныя» ілюстрацыі – кнігу прыемна трымаць у руках. Рэцэпты збольшага традыцыйныя: мачанка, пячыста, бліны, паляндвіца, — але ёсць і больш нязвыклыя, кшталту апельсінавых цукатаў ці крамбамбулі. Кожны рэцэпт суправаджаецца невялікай цікавосткай альбо перадгісторыяй пра паходжанне стравы. Працэс прыгатавання апісаны падрабязна і дакладна, многае хочацца паспрабаваць зрабіць самому. 

Пераварочваем кнігу – і бачым тое ж самае па-англійску. Аўтарам перакладу значыцца Філ Уолклін – англічанін, які ўжо некалькі год жыве ў Беларусі. Падавалася б, за такі пераклад перад замежнымі гасцямі сорамна быць не павінна – але ўжо ва ўступнай прамове праскоквае некалькі яўных памылак. На вялікі жаль, недарэчнасці, памылкі і адрукоўкі нярэдка сустракаюцца і далей па тэксце. Узяць хаця б Belarusian і Belarussian, якія могуць стаяць разам на адной старонцы. 

Больш за ўсё расчароўвае перадача на англійскую мову назваў страў. Дзіўная мяшанка перакладу з ці то транскрыпцыяй, ці то транслітарацыяй – прычым, насуперак усім правілам, з расейскай мовы.

 

Пытанні выклікаюць і некаторыя дэталі. Напрыклад, такая цытата: «Екатерина II очень любила борщ и заказывала его своим поварам каждый день». Наўрад ці расійская імператрыца – гэта той персанаж, згадкі пра якога хочацца бачыць у кнізе пра беларускую кухню, хай сабе і ў яе «экспартным» варыянце.

 

У цэлым жа можна сказаць, што любы крок да адраджэння нацыянальных кулінарных традыцый (як і любая спроба зацікавіць імі саміх беларусаў) вельмі важны і варты ўхвалення. Хацелася б толькі, каб выкананне ў такіх выпадках было дасканалым і бездакорным. А пакуль у спадзяваннях на лепшае пачакаем восені і беларускамоўнай версіі кнігі.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру