«Адкрыты намі закон ёсць універсальным і працуе для ўсіх жывёл, пачынаючы з кляшча і заканчваючы сінімі кітамі. Мы праверылі яго ў справе, вылічыўшы хуткасць руху жывёл, якія вымерлі, і чыя манера руху ўжо вывучалася пры дапамозе складаных біямеханічных сімуляцый», — распавядае Мірыям Хірт з універсітэта Ены (Германія).

Нямецкія натуралісты стварылі камп'ютарную мадэль істоты з дзвюма або чатырма нагамі, якая ўлічвала не толькі запасы наяўнай у яго энергіі, але і фізічныя законы, якія ўплываюць на рух цела ў прасторы, у тым ліку і сілу інэрцыі. Аказалася, што існуе нейкая мяжа масы, пасля дасягнення якой максімальная хуткасць бегу або палёту не расце, а падае з-за павелічэння інэрцыі.

Навукоўцы вылічылі, што тыраназаўры былі досыць павольнымі істотамі — яны бегалі з максімальнай хуткасцю 28 кіламетраў за гадзіну, што, як заўважае РІАН, прыкметна менш за рэкорд 44,7 кіламетра за гадзіну, пастаўлены Усейнам Болтам у 2009 годзе. Велацыраптары і патагорнісы, істоты сярэдніх памераў, бегалі прыкметна хутчэй — 38 і 50 кіламетраў на гадзіну.

label.reaction.like
0
label.reaction.facepalm
0
label.reaction.smile
0
label.reaction.omg
0
label.reaction.sad
0
label.reaction.anger
0

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?