Аляксандр Шрамко, фота Змітра Панкаўца

Мінская епархія БПЦ выклала на сваім сайце вялізны тэкст-выпіску з унутраных дакументаў, якія датычаць асобы святара Аляксандра Шрамко. 

Айца Шрамко на год адхілілі ад права службы, на думку грамадства, за вострыя допісы пра норавы маскоўскага патрыярха Кірыла падчас ягонага візіту ў Мінск. 

Відаць, каб паказаць, што допіс пра патрыярха — гэта не каталізатар пакарання, а толькі апошняя кропля, выстаўленыя гэтыя дакументы.

У іх вядзецца гаворка пра тое, што асоба айца Аляксандра абмяркоўвалася на епархіальных сходах яшчэ пры мітрапаліце Філарэце. 

Яшчэ ў 2006-м яго «заклікалі спыніць сваю публіцыстычную дзейнасць як у пазацаркоўных, так і царкоўных СМІ, закрыць свой сайт і засяродзіцца на пастырскім служэнні», у адваротным выпадку — царкоўны суд. 

«Нягледзячы на тое, што на пратаколе стаіць уласны подпіс іерэя Аляксандра Шрамко аб знаёмстве з рэзалюцыяй Епархіальнай рады ад 15.09.2006 года, ён не прыслухаўся і ў лютым 2007 года аднавіў сваю правакацыйную публіцыстычную дзейнасць», — паведамляе сайт епархіі.

Маўляў, яшчэ мітрапаліт Філарэт адхіліў яго ад служэння амаль на два гады — да пачатку 2009-га. 

Потым Шрамко прынёс пакаянне. 

Далей апісваюцца цяжкія адносіны між Шрамко і мітрапалітам Паўлам, якія, па выніку, выліліся ў тлумачальную, у якой Шрамко паабяцаў «утрымлівацца ад размяшчэння у публічнай сферы сваіх меркаванняў і артыкулаў, а таксама не даваць інтэрв'ю без дабраслаўлення». 

Маўляў, шматлікіх парушэнняў такога абяцання ў царкве цярпець і не сталі. 

Мы папрасілі Аляксандра Шрамка пракаментаваць выкладзеныя факты. 

Найперш, той не згодны з азначэннем «правакатыўнасці» сваіх допісаў: «Гэта выключна іхнія ацэнкі», — кажа ён. 

Пры гэтым святар пагаджаецца, што парушыў абяцанне не пісаць нічога без вышэйшага дабраслаўлення. 

«Гэта я парушыў, сапраўды. Але калі мяне пачалі прэсаваць, маўляў: «Давай тое падпішаш, давай тое»… Калі ты ўжо падпісаў нешта адно, то, здаецца, чаго каштуе падпісаць яшчэ нешта? Калі ўжо і так запляміўся, як кажуць. Таму я і падпісваў. Але калі я ўбачыў, што царква ідзе не па тым шляху, што людзі абураюцца…. Я вырашыў, што час усё ж такі ўзнавіць публіцыстычную дзейнасць», — тлумачыць Шрамко. 

Але ці не здаецца яму, што, з улікам такой бамбардзіроўкі ягонай асобы Епархіяй, зваротнай дарогі можа не быць? 

«Канечне можа і не быць. Я ж не разлічваю на зваротную дарогу, іначай мы б не размаўлялі. Толькі калі я сціхну і буду сядзець, адмоўлюся ад усяго, усё выдалю, а потым прыду да іх і упаду на калені… а потым мяне яшчэ, як ката, некалькі разоў носам патыркаюць… А потым яшчэ і паставяць такія ўмовы, што да канца жыцця буду іх выконваць. Сэнс ёсць у гэтым? Два гады адхілення пры Філарэце я неяк перажыў. Бо тады я хацеў вярнуцца, я сапраўды стрымліваўся, пісаў пад псеўданімамі. А цяпер… Я прайшоў ужо праз пакаянне і разумею, што, з улікам маёй біяграфіі, на гэты раз будзе больш жорстка. А я сталы чалавек ужо, што я тут буду…», — падсумаваў Шрамко. 

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру