«Не скажу, што мне стваралі нейкія спецыяльныя ўмовы, хоць я і была пастаўленая на ўлік як схільная да экстрэмізму. Я настроіла сябе пераадолець усе цяжкасці: ішла з высока паднятай галавой нават у наручніках і заўсёды старалася пасміхацца», - распавяла Кацярына.

У родным дворыку ў Мінску Кацярыну з кветкамі чакалі сябры, калегі-журналісты і суседзі (некаторыя крычалі з вокнаў «Дзякуй за праўду!»).

У дадзены момант яна адчувае сябе добра, кажа, што настроілася апошнімі днямі, што хутка будзе дома:

«Кожны шпацыр уяўляла, што гуляю па вёсцы ці па Мінску, Рыму».

Першая сустрэча з дачкой на волі.

Самым складаным для журналісткі была немагчымасць абняць родную дачку і блізкіх і інфармацыйная ізаляцыя. Яна пакуль не ў курсе ўсіх падрабязнасцяў аблавы і блакавання TUT.BY.

«Нам прыходзіла газета «Новы час», але ў нейкі момант я вырашыла спецыяльна застацца без навін. Проста чытала кніжкі, займалася танцамі, спортам. На Валадарцы я апынулася ў адной камеры з выкладчыцай БДУІР, якая навучыла нас каля 35 відам танцам: ірландскі і шведскі вальс, лявоніха. Заняткі дапамагалі грэцца нам у мінус 25 і падымалі баявы дух, збліжалі. Цяпер жа я спачатку паабдымаюся са сваякамі, паем сырнікаў і тады буду чытаць навіны».

Перажыць зняволенне журналістцы дапамаглі лісты і тэлеграмы, якія прыходзілі амаль штодзень (ёй прыйшло каля 800 лістоў). А таксама падтрымка на судзе. 

«Калі бачыла, як людзі пастаянна хадзілі на наш суд, гэта надавала моцы. Раз вакол так шмат добрых людзей — значыць, я ўсё раблю па жыцці правільна». 

Цяпер Кацярына Барысевіч марыць наведацца на сваю любімую Камароўку, паглядзець, як у Мінску распусціліся дрэвы і кветкі і адпачыць крыху ў роднай вёсцы.

На волю выйшла палітзняволеная журналістка Кацярына Барысевіч

«У калоніі высаджвала васількі»: першае інтэрв'ю Кацярыны Барысевіч на волі

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Хочаш падзяліцца важнай інфармацыяй ананімна і канфідэнцыйна?

Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру