Б э л я

Не!

Не сьціскайся так балюча, сэрца!

Мне

Ад яе няма куды падзецца.

Б’е

У вочы юнае цыганкі прыгажосьць

І працінае сэрца беднае наскрозь.

Яе сукенку, яе цела, ейны рух

Убачыў я — і навакольны сьвет патух.

Я

Калі гляджу на рухі пругкія яе,

Нібыта пекла ўжо засмоктвае мяне.

О, Люцыпар, дай мне наяве, а ня ў снах

Правесьці пальцамі па ейных валасах.

Вось

Прыгажосьць — загадкавая сіла.

Ёсьць

Ў ёй сонца бляск і змрок магілы.

Лёс

Падараваў спатканьне гэта мне знарок.

Відаць, што д’ябал нам сустрэцца дапамог.

І ўжо нябёсы не такія, як раней,

І немагчыма ўжо ня думаць пра яе.

Скрозь,

Скрозь боль і страх у мроях да яе лячу.

І ў Маткі Боскай аднаго прасіць хачу:

Гатовы я усё аддаць і пасьці ніц,

Каб дзьверы сэрца Эсмэральды адчыніць.

О!

Не глядзі ты ў вочы, нібы ночы,

Бо,

Бо адразу ты яе захочаш.

Хто

Яе пабачыць, той патрапіць у палон.

І для мяне ўжо мая клятва — не закон.

Яе сукенка, нібы вогнішча, гарыць.

І не магу ні думаць я, ні гаварыць.

Сто

Разоў гатовы здрадзіць я дзеля яе,

Маё сумленьне болей рады не дае.

Не перашкодзіць ані клятва, ані страх

Сарваць мне кветку ў Эсмэральдавых садах.

Калі гляджу на рукі пругкія яе,

Нібыта пекла ўжо засмоктвае мяне.

О, Люцыпар! Дай мне наяве, а ня ў снах

Правесьці пальцамі па ейных валасах.

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна
Каб пакінуць каментар, калі ласка, актывуйце JavaScript у наладах свайго браўзеру