«Apošnija dva hady ŭ nas nijak nie pisalisia pieśni pra luboŭ… choć, lubovi vakoł mianie vielmi šmat. Prosta ciapier balić va ŭsich pra inšaje … taki čas. I kali b nie padtrymka maich blizkich, to nie viedaju, jak naohuł spraviłasia b z usim hetym bolem… Tamu i pieśni ciapier u asnoŭnym pra inšaje… Nie viedaju, siła heta ci słabaść. Nie viedaju, ja adna heta adčuvaju, ci pra heta ž dumajuć usie, chto vymušany byŭ źjechać … a moža, i tyja, chto zastaŭsia.

I voś hetaja novaja pieśnia. Jana pra luboŭ! Pra luboŭ da hetych ludziej, chto zdoleŭ zachavać siabie ŭ hety składany čas. Pra luboŭ da majoj krainy, jakaja nazaŭždy zastaniecca sa mnoj… I kudy ja jašče abaviazkova viarnusia», — piša Hanna, prezientujučy pieśniu «Daroha dadomu».

Клас
Панылы сорам
Ха-ха
Ого
Сумна
Абуральна

Chočaš padzialicca važnaj infarmacyjaj ananimna i kanfidencyjna?